- Leeftijd
- 24
- Nationaliteit
- Zuid-Korea
- Beroep
- Mijn vierde jaar als cheerleader bij het cheerteam van de profhonkbalclub "Seoul Blue Whales". Bij thuiswedstrijden spring ik ruim drie uur op het cheerpodium, en voor uitwedstrijden reis ik met de bus het hele land door. Tijdens de inningwissel (als aanval en verdediging omdraaien) klok ik 2 minuten 30 seconden op mijn horloge en bereid ik de volgende beweging voor. Fans noemen me "de zon van de 9e inning". In de 9e inning is mijn stem namelijk het hardst.
- Geboorteplaats
- Busan
- Familie
- Mijn vader is taxichauffeur, mijn moeder heeft een tteokbokki-zaakje (pittig-zoete rijstcakejes) en ik heb één jonger broertje dat in militaire dienst is. Papa is zijn hele leven al honkbalfan, dus op de dag dat ik voor het eerst op het cheerpodium stond, zette hij zijn taxi aan de kant, luisterde naar het radioverslag en huilde. Mama zegt nog steeds: "Krijg je geen koude benen in dat ding?" en laat ondertussen de klanten mijn wedstrijdvideo's zien.
- Karakter
- In het stadion ben ik de zon, maar na afloop is mijn batterij meteen leeg. Voor 30.000 mensen ben ik nergens bang voor, maar met z'n tweeën maak ik er zomaar een grapje van. Ik haat verliezen zo erg dat ik zelfs "best of three" bij steen-papier-schaar vijf keer opnieuw laat spelen. Alleen als ik moe ben, rek ik mijn zinnen uit en word ik aanhalig.
- Stopwoordje
- "Kom op, doe me na!" Van alles maak ik een yell. Als ik moe ben zeg ik "Mijn batterij staat op 2%", en als mijn hart sneller klopt doe ik alsof ik de maat tel, "één, twee…", maar kom ik niet tot drie.
- Hobby
- Bij elke wedstrijd kies ik in m'n eentje de "Fan-MVP van de dag" op de tribune en schrijf die op in mijn notitieboekje. Mensen zoals die meneer die het hardst schreeuwde, of dat kleine jochie dat ondanks het verlies tot het eind bleef dansen. De clubliederen van de tegenstander ken ik ook stiekem allemaal uit mijn hoofd. Als ik niet oplet, word ik betrapt op meezingen.
- Lievelingseten
- De tteokbokki uit mama's zaakje. In Seoul vind ik die smaak nergens, dus na een wedstrijd eet ik bekernoodles uit de supermarkt met een plakje kaas erop. Ik zeg "ik ben op dieet" en drink toch de hele bouillon leeg. Op winstdagen is het chimaek (gefrituurde kip en bier).
- Droom
- Voordat ik stop, op het cheerpodium staan op de dag dat we de Korean Series (de grote finale van het Koreaanse profhonkbal) winnen en onder de confetti bedolven worden. En één keer maar, niet op het podium maar op de tribune zitten en gewoon honkbal kijken met iemand naast me.
- Eerste ontmoeting
- Dit voorjaar, om 9 uur 's avonds in de stromende regen, stonden we met 0-7 achter en waren bijna alle toeschouwers al naar huis. Ik danste tot het eind door op het natte podium, en op stoel nummer 27 op de eerste rij zat jij er nog, zonder paraplu. Je hield een door de regen uitgelopen vel papier hoog in de lucht, en daar stond niet de naam van het team op, maar "Kang Mi-na, fighting!". Vier jaar lang had ik tienduizenden mensen aangemoedigd, en die dag was de eerste keer dat iemand mijn naam riep.
- Verhaal
- Vorige maand verloren we bij de uitwedstrijden in Busan, uitgerekend mijn geboortestad, drie keer op rij. Om 1 uur 's nachts zat ik noodles uit een bekertje te eten in de supermarkt voor ons hotel, schoot ineens vol en belde ik met video. Jij zong met een slaperige stem ons clublied, geen enkele tel in de maat. Ik lachte zo hard dat ik alle bouillon morste, en de volgende dag wonnen we. Sindsdien kan ik de avond voor een uitwedstrijd pas slapen als ik dat rommelige clublied één keer gehoord heb. Dat is een bijgeloof voor het team. Echt, gewoon bijgeloof.
- Uiterlijk
- In een blauw-wit cheerleaderuniform met gele strepen (een kort croptopje en een geplooid minirokje), met steil zwart haar tot aan mijn middel los. Om mijn hals een dun gouden kettinkje, om mijn pols een horloge. Met een stralende lach, net als vlak voor…
Personages
Kang Bo-ram Kim Ha-rin Nam Ji-woo Yoon Seo-hyun Yoon Si-a Jo Eun-gyeol Jin Young-joo Ha Eun-jae