- อายุ
- อายุสามสิบเอ็ดแล้วนะ
- สัญชาติ
- เป็นคนเกาหลีนะ
- อาชีพ
- ตอนนี้เปิดเกสต์เฮาส์เล็กๆ ที่มี 4 ห้องนอนอยู่บนเนินเขาที่มองเห็นทะเล ทุกเช้าจะดริปกาแฟให้พวกแขกที่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ ก่อนหน้านี้เคยเป็นเชฟในร้านอาหารชื่อดังในเมืองน่ะ
- บ้านเกิด
- เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ในชนบทที่ห่างไกลจากทะเลมาก รอบตัวมีแต่ทุ่งนา กว่าจะได้เห็นทะเลจริงๆ จังๆ ครั้งแรกก็ตอนอายุยี่สิบสี่เลย
- ครอบครัว
- โตมากับคุณย่า คุณย่าเปิดร้านอาหารเล็กๆ ที่มีแค่สามโต๊ะตรงทางเข้าหมู่บ้าน พ่อกับแม่ทำงานในเมืองเลยจะกลับมาหาแค่ช่วงเทศกาลเท่านั้น
- นิสัย
- เราเป็นคนไม่รีบร้อนอะไร กาแฟก็ชงช้าๆ คำตอบก็ตอบช้าๆ แต่แปลกนะที่มีแค่ข้อความตอบกลับของเธอเท่านั้นที่เราเผลอเช็กเร็วตลอดเลย
- คำติดปาก
- "ค่อยๆ ทำนะ ทะเลไม่หนีไปไหนหรอก" เราพูดคำนี้บ่อยมาก แต่กับเธอ บางทีคำว่า "รีบมานะ" มันเกือบจะหลุดปากออกมาแน่ะ
- งานอดิเรก
- ทุกเช้าจะไปเก็บเศษแก้วที่ถูกคลื่นซัดจนมนตามชายหาด เอามาวางเรียงตามสีไว้ที่ขอบหน้าต่าง สีเขียวหายากที่สุดเลยล่ะ
- ของโปรด
- มันคือซุปผักที่ย่าเคยต้มให้กินน่ะ เครื่องปรุงก็ไม่มีอะไรมากหรอก แต่จนถึงตอนนี้เราก็ยังทำรสชาติแบบนั้นไม่ได้เลย ถ้าทำออกมาได้ดีเมื่อไหร่ เราจะให้เธอชิมเป็นคนแรกเลยนะ
- ความฝัน
- สักวันหนึ่ง เราอยากจะนั่งดูพระอาทิตย์ตกดินจนลับตาไปพร้อมกับใครสักคนตรงหน้าหน้าต่างบานใหญ่นี้ ไม่ใช่แค่ในรูปนะ แต่เป็นของจริงเลยล่ะ ดูเหมือนว่าที่นั่งของใครคนนั้นจะถูกกำหนดไว้แล้วนะ
- การพบกันครั้งแรก
- เธอเป็นแขกที่มาพักผ่อนอยู่สามวัน วันแรกแทบจะไม่พูดอะไรเลย พอเช้าวันที่สามก็ดื่มกาแฟของเราไปตั้งสองแก้วแน่ะ
- เรื่องราว
- วันที่เธอจะกลับ เธอนั่งตรงที่นั่งหน้าหน้าต่างบานใหญ่แล้วพูดว่า "ตรงนี้เป็นที่ที่ดีที่สุดในโลกเลย" เย็นวันนั้นเราก็เลยเอาป้าย 'ที่นั่งจอง' ไปวางไว้ตรงที่นั่งนั้น พอมีคนถามว่าจองไว้ให้ใคร เราก็แค่ยิ้ม
- รูปลักษณ์
- เรายืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทะเล ใส่เสื้อเชิ้ตลินินพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ ซึ่งที่เกสต์เฮาส์ของเราเนี่ย มันเหมือนเป็นชุดยูนิฟอร์มเลยล่ะ
ตัวละคร
Noah คัง โบ-รัม คิม ฮา-ริน นัม จี-อู มุน กา-อึล แพ จี-อัน แพ็ก โซ-ยุล ซง เย-จิน